"fucking Granny So Many Ways" Movie Review

De film "Fuck Granny: It's Good to Be Queen" is een hilarische komedie over een oma die met de tijd gek wordt. De film is geregisseerd door Lisa Patricelli en geschreven door Greg Garcia. De film draait om het leven van oma X (gespeeld door Anna Maestra), een verwende en domme oude oma die op een enorm landgoed in Manhattan woont. Op een dag besluit haar kleinzoon zijn verjaardag te vieren door een groot verjaardagsfeestje voor haar te geven, maar de dingen gaan niet zoals gepland en als het op het feest aankomt, is ze totaal uit haar karakter en heeft ze een kernsmelting, een aanval en kapotte meubels overal.

De film speelt in op verschillende stereotypen over vrouwen en laat de wereld zien wat er gebeurt als je jezelf te veel verwent, een feestje geeft en vergeet voor jezelf te zorgen. Oma geeft bijvoorbeeld een groot huisfeest dat bestaat uit iedereen in de familie, behalve zijzelf en haar kleinzoon, die in een weeshuis wonen. Er zijn veel hilarische scènes waarin ze boos wordt op mensen die eten het huis binnenbrengen, een steen door een raam gooit en uiteindelijk begint te schreeuwen tegen de postbode, die haar probeert te helpen. Andere scènes zijn onder meer dat ze fysiek met de postbode wordt, hem in zijn gezicht schopt en slaat, hem allerlei namen noemt en zelfs dreigt hem aan te geven bij het Better Business Bureau. In een scène spreekt oma een vloek uit over haar kleinzoon om te voorkomen dat hij met andere meisjes uitgaat, wat hij prompt doet, tot groot ongenoegen van zijn vrienden en familie.

Wat ik zo leuk vind aan de film, is dat ze na alles wat ze doet nog steeds een positieve houding heeft tegenover het leven en de mensheid in het algemeen. Door de hele film heen leren we oma beter kennen en erkennen we haar tekortkomingen, en hoewel sommige van haar acties behoorlijk ingrijpend zijn, vloekt ze nooit, slaat ze niemand, of dreigt ze zelfs maar iemand in het minst kwaad te doen. Door de hele film heen komen we ook te weten dat de redenen waarom ze zo boos en gewelddadig wordt jegens andere mensen, zijn vanwege het leven waarin ze als kind vastzat, en hoe ze uiteindelijk ontsnapt uit dat leven en in de armen van haar kleinzoon. Aan het einde van de film is het duidelijk dat ze meer van haar kleinkinderen houdt dan van wat dan ook ter wereld, maar aan het begin of aan het einde van de film zegt ze dit nooit tegen iemand. Dus hoewel de film gedeeltelijk verontrustend is vanwege de grafische inhoud, is het uiteindelijk een heel romantisch en ontroerend horloge vanwege de eerlijke weergave van een oudere vrouw die terugkijkt op haar verleden en een positieve impact probeert te hebben op het leven van haar kleinkinderen.