Saving Grace (filmrecensie)

De film "Saving Grace" is een van de meest aangrijpende films die ik ooit heb gezien, en de ontroerende momenten tussen moeder en dochter zijn onbetaalbaar. Maria Bello speelt de rol van mevrouw Danvers, een hardwerkende alleenstaande moeder die meer dan wat ook ter wereld van haar dochter Joseph (avier spectra) houdt. Op een dag verlaat Joseph onverwachts de stad, zonder het zijn moeder te vertellen, en ze neemt hem mee als een vriend van haar zoon, Dante (Kevin Dunn). Kort daarna keert Joseph terug naar huis en kondigt hij aan dat hij gaat trouwen.

Mevrouw Danvers probeert haar zoon een normaal leven te geven, terwijl ze jongleert in de realiteit van echtscheiding, voogdijgevechten en samenwonen met een ontrouwe echtgenoot. Dit alles komt echter tot een hoogtepunt wanneer Joseph op een middag met een dame naar huis terugkeert. Mevrouw Danvers gelooft onmiddellijk dat haar zoon met gemeen spel is geconfronteerd, en begint daarom de zaak te onderzoeken. Binnen een paar minuten bevindt ze zich in het middelpunt van een voogdijstrijd, aangezien de vrouw van Joseph de schuld bij Joseph legt voor de hele situatie. Ondertussen roept Josephs pas hertrouwde vrouw zijn moeder om naar het huis te komen, en de twee vrouwen beginnen ruzie te maken, totdat mevrouw Danvers uiteindelijk besluit dat het voor beide partijen het beste is als ze de zaak achter zich laten.

De film slaat veel scènes over uit de feitelijke rechtszaalscène waarin Joseph en zijn vrouw ruzie hebben, omdat de verhaallijn er eigenlijk toe leidt dat we sympathiseren voor Danvers. Er zijn zoveel emoties betrokken bij het kijken naar de scène waarin Joseph en zijn vrouw ruzie maken, maar door Bello's optreden voelt het conflict niet zo extreem. In plaats daarvan lijkt het meer op een alledaags conflict waarmee elke moeder te maken zou krijgen: hoe jongleer je tegelijkertijd met je gezin, je carrière, je gevoelens en je seksualiteit?